Προστατίτιδα

Η προστατίτιδα είναι μια φλεγμονώδης νόσος του αδένα του προστάτη (προστάτης) στους άνδρες, η οποία έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο στη σεξουαλική λειτουργία όσο και στη διαδικασία της ούρησης. Πόνος στο περίνεο, στη βουβωνική χώρα, στη μέση και στην πυελική περιοχή, διαταραχές στην ουροδυναμική (εκροή ούρων) μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία προστατίτιδας. Η ανεπεξέργαστη προστατίτιδα μπορεί να προκαλέσει ανδρική υπογονιμότητα και καρκίνο του προστάτη.

Αυτή είναι μια από τις πιο κοινές ανδρικές παθήσεις, που απαιτεί προσεκτική προσοχή και κατάλληλη συστηματική θεραπεία. Αυτή ακριβώς είναι η προσέγγιση για την επίλυση του προβλήματος της προστατίτιδας που θα βρείτε στο ουρολογικό τμήμα μιας επαγγελματικής κλινικής. Υψηλά καταρτισμένοι ουρολόγοι-ανδρολόγοι αντιμετωπίζουν με επιτυχία την οξεία και χρόνια προστατίτιδα εδώ και πολλά χρόνια. Η σύνθετη θεραπεία, η προσεκτική προσοχή και η ατομική προσέγγιση σε κάθε περίπτωση οδηγούν αναπόφευκτα τους ασθενείς σε ανάρρωση και σταθερή, μακροχρόνια ύφεση.

Επικράτηση

Η προστατίτιδα κατέχει την 5η θέση ανάμεσα σε 20 κύριες ουρολογικές διαγνώσεις. Πιστεύεται ότι στην ηλικία των 30 ετών, το 30% του ανδρικού πληθυσμού πάσχει από προστατίτιδα, στην ηλικία των 40 – 40%, και μετά από 50 χρόνια, σχεδόν όλοι οι άνδρες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φέρουν το βάρος αυτής της ασθένειας. Και αν μέχρι 35 ετών καταγράφεται κυρίως λοιμώδης προστατίτιδα, τότε σε πιο ώριμη ηλικία κυριαρχεί η μη λοιμώδης μορφή και γενικά διαγιγνώσκεται πολλές φορές πιο συχνά από τη βακτηριακή φλεγμονή του προστάτη.

Ανατομία και φυσιολογία του προστάτη

Ο προστάτης αδένας (προστάτης) βρίσκεται στο κάτω μπροστινό μέρος της λεκάνης, κάτω από την ουροδόχο κύστη. Αποτελείται από αδενικό και λείο μυϊκό ιστό, που περιβάλλεται από μια ινώδη κάψουλα. Η ουρήθρα διέρχεται από το σώμα του προστάτη από την ουροδόχο κύστη, μέσα στην οποία ανοίγουν οι πόροι της εκσπερμάτισης.

Ο προστάτης είναι ένα ορμονοεξαρτώμενο όργανο. Σχηματίζεται και λειτουργεί υπό την επίδραση των ανδρικών ορμονών - ανδρογόνων. Η τεστοστερόνη παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.

Ο αδένας του προστάτη συνδέεται με τον σπερματικό φυμάτιο, ο οποίος λειτουργεί ως βαλβίδα για τον εκσπερματικό πόρο. Ως μέρος του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος, ο προστάτης επηρεάζει τη στύση, την εκσπερμάτιση και τον οργασμό. Τα νεύρα που είναι υπεύθυνα για τη στύση περνούν μέσα από τον αδένα. Στη χρόνια πορεία της νόσου εμπλέκονται στη φλεγμονώδη διαδικασία και αναπτύσσεται στυτική δυσλειτουργία.

Ο προστάτης παράγει μια έκκριση που είναι μέρος του σπέρματος. Δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για τη δραστηριότητα του σπέρματος. Επομένως, με χρόνια δυσλειτουργία του αδένα, μπορεί να εμφανιστεί ανδρική υπογονιμότητα.

Παθογένεια

Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι για την ανάπτυξη προστατίτιδας:

• στασιμότητα της έκκρισης του προστάτη στο πλαίσιο της μειωμένης κυκλοφορίας του αίματος και της εκροής λέμφου στον ίδιο τον αδένα και τα γειτονικά όργανα.
• παθογόνος και υπό όρους παθογόνος μικροχλωρίδα.

Η οξεία προστατίτιδα συνήθως σχετίζεται με μόλυνση του προστατικού ιστού. Όμως, κατά κανόνα, και οι δύο παράγοντες είναι αλληλένδετοι και μαζί δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που περιπλέκει τη θεραπεία της προστατίτιδας.

Ο φλεγμονώδης αδένας του προστάτη γίνεται επώδυνος. Ο πόνος μπορεί να γίνει αισθητός στο περίνεο, τη βουβωνική χώρα, τη λεκάνη και το κάτω μέρος της πλάτης. Εντείνεται απότομα κατά την ψηλάφηση κατά τη διάρκεια ψηφιακής εξέτασης του ορθού ή αφόδευσης.

Ο προστάτης αυξάνεται σε μέγεθος, τσιμπώντας την ουρήθρα. Αυτό καθιστά δύσκολη τη ροή των ούρων από την ουροδόχο κύστη. Η ροή των ούρων γίνεται αδύναμη. Ο ασθενής πρέπει να τεντώσει τους κοιλιακούς του μυς για να πραγματοποιηθεί η πράξη της ούρησης. Σε οξείες περιπτώσεις, μερικές φορές εμφανίζεται απόφραξη του ουροποιητικού συστήματος και οξεία κατακράτηση ούρων.

Η φλεγμονή οδηγεί σε διακοπή της εκροής του χυμού του προστάτη και τη στασιμότητα του. Το οίδημα που προκύπτει διαταράσσει τις διαδικασίες του κυτταρικού μεταβολισμού και της αναπνοής στον αδένα. Αυτό δημιουργεί συνθήκες ώστε η διαδικασία να γίνει χρόνια. Με παρατεταμένη προστατίτιδα, τα γειτονικά όργανα μπορεί να φλεγμονωθούν: ο σπερματικός φυμάτιος, οι αδένες Cooper, τα σπερματοδόχα κυστίδια. Η χρόνια μορφή της νόσου σχετίζεται με κινδύνους ανάπτυξης ανδρικής υπογονιμότητας, αδενώματος και καρκίνου του προστάτη.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί ότι στο 70-80% των περιπτώσεων η προστατίτιδα εμφανίζεται λόγω στάσιμων διεργασιών στον αδένα. Οι φλεβικές διαταραχές είναι λιγότερο συχνές, αλλά προκαλούν και προστατίτιδα, ειδικά εάν συνοδεύονται από αιμορροΐδες και κιρσοκήλη στα αριστερά (διαστολή της φλέβας των όρχεων).

Ταξινόμηση

Το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας προσδιορίζει 4 κατηγορίες προστατίτιδας:

• Οξεία προστατίτιδα (Κατηγορία Ι)
• Χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα (Κατηγορία II)
• Χρόνια προστατίτιδα / Σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου (Κατηγορία III)
• Ασυμπτωματική χρόνια προστατίτιδα (Κατηγορία IV)

Λόγω της εμφάνισής της, η προστατίτιδα χωρίζεται σε δύο τύπους:

• Μη μολυσματικό
• Μολυσματικός

Η φλεγμονώδης διαδικασία μπορεί να αναπτυχθεί γρήγορα, συνοδευόμενη από έντονα συμπτώματα (οξύ στάδιο) ή αργά με διαγραμμένα σταδιακά αυξανόμενα συμπτώματα.

Μη λοιμώδης προστατίτιδα στις περισσότερες περιπτώσεις, σχετίζεται με στασιμότητα των εκκρίσεων του προστάτη και διαταραχή της κυκλοφορίας του αίματος και της λεμφικής ροής στον ίδιο τον αδένα και στα κοντινά όργανα.

Λοιμώδης προστατίτιδα αναπτύσσεται λόγω της διείσδυσης παθογόνου ή ευκαιριακής μικροχλωρίδας στον ιστό του προστάτη: βακτήρια, ιούς, μύκητες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους η μόλυνση μπορεί να εισέλθει στον προστάτη:

• Ουρογόνος (αύξουσα): η πύλη εισόδου είναι η ουρήθρα. Πρέπει να σημειωθεί ότι η λοίμωξη μπορεί να εισέλθει και μέσω καθοδικής οδού, για παράδειγμα, με πυώδη πυελονεφρίτιδα (νεφρική νόσο) και άλλες φλεγμονώδεις παθήσεις του ουροποιητικού συστήματος.
• Λεμφογενής: μόλυνση από παρακείμενα πυελικά όργανα μπορεί να εισέλθει στον προστάτη μέσω της λέμφου λόγω φλεγμονής του ορθού (πρωκτίτιδα) ή της ουροδόχου κύστης (κυστίτιδα), καθώς και από μολυσμένες αιμορροϊδικές φλέβες.
• Αιματογενές (δια του αίματος): προκαλείται από την παρουσία στο σώμα εστιών χρόνιας λοίμωξης (αμυγδαλίτιδα, τερηδόνα δόντια) ή επιπλοκές οξέων λοιμώξεων (γρίπη, οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις, αμυγδαλίτιδα κ.λπ.).

Οι πιο συχνοί αιτιολογικοί παράγοντες της προστατίτιδας είναι:

• βακτήρια: Escherichia coli, Proteus, Gardnerella (γραμ-αρνητικά). σταφυλόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι (θετικοί κατά gram);
• ιοί (γρίπη, έρπης, κυτταρομεγαλοϊός, παθογόνα ARVI).
• μυκόπλασμα;
• χλαμύδια;
• ειδική χλωρίδα (γονόκοκκος, τριχομονάδα, μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης).

Σύμφωνα με τη φύση της πορείας, η προστατίτιδα εμφανίζεται:

• Πικάντικο
• Χρόνια

Οξεία προστατίτιδα συνήθως εμφανίζεται υπό την επίδραση παθογόνου (ευκαιριακής) μικροχλωρίδας παρουσία προδιαθεσικών παραγόντων. Έχει γρήγορη πορεία και έντονα συμπτώματα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να αναπτυχθεί μια πυώδης διαδικασία, η οποία οδηγεί σε τήξη του προστατικού ιστού. Εάν αντιμετωπιστεί λανθασμένα, η οξεία προστατίτιδα γίνεται συχνά χρόνια.

Χρόνια προστατίτιδα έχει ηπιότερη πορεία, σβησμένα συμπτώματα. Ωστόσο, μπορεί να επιδεινωθεί από καιρό σε καιρό και στη συνέχεια τα συμπτώματα θα αντιστοιχούν σε μια οξεία διαδικασία. Ωστόσο, η πλήρης ύφεση μεταξύ των παροξύνσεων δεν συμβαίνει πάντα και ο ασθενής μπορεί να αισθάνεται συνεχώς δυσφορία. Η χρόνια προστατίτιδα μπορεί να προκαλέσει ανικανότητα, ανδρική υπογονιμότητα, αδένωμα ή καρκίνο του προστάτη.

Υπάρχει μια χρόνια ασυμπτωματική μορφή της νόσου, όταν ο ασθενής δεν έχει παράπονα, αλλά η έκκριση του προστάτη περιέχει αυξημένο αριθμό πυωδών στοιχείων (λευκοκύτταρα).

Επιπλοκές

Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η φλεγμονώδης διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε πυώδη τήξη του ιστού του προστάτη. Επιπλέον, η φλεγμονή μπορεί να εξαπλωθεί σε γειτονικά όργανα: σπερματοδόχος, αδένες Cooper, σπερματοδόχα κυστίδια, ουρήθρα. Ως εκ τούτου, μπορεί να εμφανιστούν οι ακόλουθες επιπλοκές:

• Απόστημα προστάτη
• Σκλήρυνση/ίνωση του προστάτη (ο λειτουργικός αδενικός ιστός αντικαθίσταται από συνδετικό ιστό)
• Κύστες προστάτη
• Πέτρες προστάτη
• Φυσαλιδίτιδα (φλεγμονή των σπερματοδόχων κυστιδίων)
• Κολλικουλίτιδα (φλεγμονή του σπερματικού φυματίου)
• Επιδιδυμο-ορχίτιδα (φλεγμονή των όρχεων και των εξαρτημάτων τους)
• Οπίσθια ουρηθρίτιδα
• Στυτική δυσλειτουργία/ανικανότητα
• Διαταραχή εκσπερμάτωσης
• Υπογονιμότητα
• Αδένωμα προστάτη
• Καρκίνος του προστάτη

Συμπτώματα

Οι διάφορες μορφές προστατίτιδας έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων τους. Γενικά, οι ακόλουθες εκδηλώσεις είναι χαρακτηριστικές της προστατίτιδας:

• Πόνος στη βουβωνική χώρα, στο κάτω μέρος της πλάτης, στο περίνεο (μπορεί να ακτινοβολεί κατά μήκος των σπερματικών χορδών).
• Ο πόνος εντείνεται με την αφόδευση και την δακτυλική εξέταση του ορθού.
• Ουροδυναμικές διαταραχές (συχνή ούρηση, κατακράτηση ούρων, δυσκολία στην ούρηση, αδύναμο ρεύμα, ατελής κένωση της ουροδόχου κύστης).
• Προστατόρροια (ακούσια απελευθέρωση του χυμού του προστάτη, ιδιαίτερα το πρωί και κατά τη διάρκεια των κενώσεων).
• Διαταραχές της σεξουαλικής λειτουργίας (μειωμένη λίμπιντο, στυτική δυσλειτουργία, υπογονιμότητα).

Συμπτώματα οξείας προστατίτιδας

• Η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 39-40 βαθμούς
• Οξεία κατακράτηση ούρων
• Γενική μέθη
• Λευκοκυτταρουρία, πρωτεΐνη και βλέννα στα ούρα
• Αίμα στα ούρα και το σπέρμα
• Λευκοκυττάρωση σε εκκρίσεις προστάτη
• Υποηχογονικότητα και μεγέθυνση του αδένα, αυξημένη ροή αίματος σύμφωνα με δεδομένα υπερήχων

Συμπτώματα χρόνιας προστατίτιδας

• Η θερμοκρασία του σώματος συνήθως δεν είναι μεγαλύτερη από 37 C
• Οι αισθήσεις του πόνου αμβλύνονται και εξομαλύνονται
• Εκκρίσεις από την ουρήθρα κατά τη διάρκεια των κενώσεων
• Διαταραχές του ουροποιητικού
• Μειωμένη λίμπιντο
• Στυτική δυσλειτουργία
• Διαταραχές εκσπερμάτωσης (πρόωρη ή καθυστερημένη εκσπερμάτιση)

Λόγοι

Οι βασικοί λόγοι για την ανάπτυξη της προστατίτιδας είναι οι λοιμώξεις και η στασιμότητα των εκκρίσεων του προστάτη. Οι ακόλουθοι παράγοντες συμβάλλουν στην εμφάνιση προστατίτιδας:

• Λοιμώξεις και ευκαιριακή χλωρίδα με εξασθενημένη ανοσία
• Σωματική αδράνεια
• «Καθιστική» εργασία
• Μακροχρόνια σεξουαλική αποχή
• Διακοπή συνουσίας (με καθυστερημένη εκσπερμάτιση)
• Η υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα οδηγεί σε εξάντληση του αδένα
• Κατάχρηση αλκοόλ
• Μειωμένη τοπική ανοσία (υποθερμία, χρήση ανοσοκατασταλτικών, ανοσοανεπάρκεια, αυτοάνοσα νοσήματα)
• Τραυματισμοί πυελικών οργάνων
• Χειρισμοί στον προστάτη και τα κοντινά όργανα (βιοψία προστάτη, χειρουργική επέμβαση, καθετηριασμός, κυστεοσκόπηση κ.λπ.)
• Χρόνια διάρροια ή δυσκοιλιότητα

Διαγνωστικά

Για την ανίχνευση της προστατίτιδας χρησιμοποιούνται πολλές μέθοδοι, οι οποίες μπορούν να χωριστούν σε 3 ομάδες: ψηφιακή ορθική εξέταση, εργαστηριακές εξετάσεις και ενόργανες μεθόδους.

Ψηφιακή εξέταση του ορθού διενεργείται από ουρολόγο-ανδρολόγο μετά από συνομιλία με τον ασθενή. Αυτή η μέθοδος σας επιτρέπει να αξιολογήσετε το μέγεθος, το σχήμα και ορισμένα χαρακτηριστικά της δομής του αδένα του προστάτη. Εάν το μέγεθος του προστάτη είναι διευρυμένο και η ίδια η διαδικασία είναι επώδυνη για τον ασθενή, ο γιατρός μπορεί να προδιαγνώσει την προστατίτιδα.

Εάν η περίπτωση δεν είναι οξεία, ο γιατρός μπορεί να κάνει μασάζ προστάτη κατά τη διάρκεια της εξέτασης για τη λήψη προστατικής έκκρισης, η μελέτη της οποίας αποτελεί σημαντικό κρίκο στη διάγνωση της προστατίτιδας. Εάν υπάρχει υποψία οξείας βακτηριακής προστατίτιδας, το μασάζ προστάτη αντενδείκνυται: τέτοιος χειρισμός μπορεί να οδηγήσει σε εξάπλωση του παθογόνου και δηλητηρίαση του αίματος.

Για να διευκρινιστεί η διάγνωση, θα ζητηθεί από τον ασθενή να υποβληθεί οργανικές μελέτες, όπως:

• διορθική υπερηχογραφική εξέταση του αδένα του προστάτη και των πυελικών οργάνων (αποκαλύπτει δομικά χαρακτηριστικά, παρουσία φλεγμονής και πυώδεις εστίες, πέτρες, κύστεις και άλλα νεοπλάσματα).
• Dopplerography (χαρακτηριστικά της ροής του αίματος στον αδένα).
• ουροροομετρία (καθορισμός της ταχύτητας και του χρόνου ούρησης).
• μαγνητική τομογραφία των πυελικών οργάνων (μια άκρως κατατοπιστική και ασφαλής μελέτη που επιτρέπει τη διαφορική διάγνωση με άλλες ασθένειες).

Εάν είναι απαραίτητο, πραγματοποιείται διάγνωση των γειτονικών οργάνων του ουρογεννητικού συστήματος: ουρηθροσκόπηση, ουρηθρογραφία και ουρηθροκυστογραφία.

Εργαστηριακή έρευνα αποτελούν απαραίτητο συστατικό της διάγνωσης της προστατίτιδας:

• Γενική ανάλυση ούρων (πριν και μετά το μασάζ προστάτη)
• Γενική εξέταση αίματος
• Εξέταση αίματος για πρωτεΐνες της οξείας φάσης της φλεγμονής (C-αντιδρώσα πρωτεΐνη κ.λπ.)
• Μικροσκοπική εξέταση έκκρισης προστάτη μετά από μασάζ με δάχτυλο
• Μικροσκοπική εξέταση απόξεσης από την ουρήθρα
• Σπερμογράφημα (κυτταρολογία και βιοχημεία του σπέρματος)
• Καλλιέργεια ούρων, έκκρισης προστάτη και σπέρματος
• Προσδιορισμός ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA)
• Βιοψία προστάτη με βελόνα και ιστολογική εξέταση ιστού αδένα

Οι δύο τελευταίες μελέτες είναι απαραίτητες για τον αποκλεισμό του καρκίνου του προστάτη ή του αδενώματος.

Το σύγχρονο έχει μια εξαιρετική, άκρως κατατοπιστική διαγνωστική βάση. Οι ουρολόγοι έχουν εκτενή εμπειρία στη διάγνωση και την επιτυχή θεραπεία διαφόρων μορφών προστατίτιδας και το καθεστώς μιας πολυεπιστημονικής κλινικής σάς επιτρέπει να χρησιμοποιείτε τις υπηρεσίες ειδικών σε συναφείς τομείς. Το ιατρικό κέντρο έχει αναπτύξει πακέτα έρευνας που περιλαμβάνουν όλα τα απαραίτητα είδη διαγνωστικών σε πολύ ελκυστική τιμή. 

Θεραπεία

Η θεραπεία της προστατίτιδας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί μια στοχαστική, ολοκληρωμένη προσέγγιση. Το πρωτόκολλο θεραπείας αυτής της νόσου περιλαμβάνει φαρμακευτική θεραπεία και φυσιοθεραπευτικές διαδικασίες, σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Φαρμακοθεραπεία

Περιλαμβάνει τη χρήση των παρακάτω φαρμάκων:

• Αντιβιοτικά (μετά τον προσδιορισμό της ευαισθησίας σε αυτά)
• Αντισηπτικά (τοπικά)
• Αγγειακά φάρμακα (βελτίωση της μικροκυκλοφορίας στον προστάτη)
• Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
• Αναστολείς άλφα-1 (για προβλήματα ουροποιητικού)
• Παρασκευάσματα ενζύμων (αραιώνουν την έκκριση του προστάτη, διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ανακουφίζουν από τη φλεγμονή)
• Ανοσορυθμιστές
• Αντικαταθλιπτικά

Φυσικοθεραπευτική θεραπεία

• Ηλεκτρική διέγερση του προστάτη (ηλεκτροφόρηση, γαλβανισμός, παλμική δράση)
• Vibromassage
• Θεραπεία λέιζερ με αισθητήρα ορθού (για χρόνια προστατίτιδα)

Για τη χρόνια προστατίτιδα, το μασάζ προστάτη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως θεραπευτική διαδικασία. Στο οξύ στάδιο της νόσου, αυτός ο χειρισμός δεν πραγματοποιείται για να αποφευχθεί η εξάπλωση της μόλυνσης και της σήψης.

Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική επέμβαση για προστατίτιδα σπάνια καταφεύγει. Αυτή η ανάγκη προκύπτει σε περίπτωση σοβαρής διαπότισης του προστατικού ιστού, έλλειψης θετικής δυναμικής στη φαρμακευτική θεραπεία και παθολογικής διεύρυνσης του προστατικού αδένα που εμποδίζει την ουρήθρα.

Πρόβλεψη

Με την έγκαιρη διάγνωση και την επαρκή θεραπεία, η οξεία προστατίτιδα μπορεί να ξεπεραστεί. Ωστόσο, αρκετά συχνά η διαδικασία γίνεται χρόνια ακόμη και με σωστή και έγκαιρη θεραπεία.

Εάν η θεραπεία είναι λανθασμένη και δεν τηρούνται οι όροι θεραπείας (μερικοί μήνες), η ασθένεια συνήθως παίρνει μια χρόνια πορεία. Η χρόνια προστατίτιδα επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής ενός άνδρα, επειδή υποφέρει όχι μόνο η ουροποιητική λειτουργία, αλλά και η σεξουαλική λειτουργία. Στο 30% των περιπτώσεων παρατηρείται στυτική δυσλειτουργία, απώλεια της έντασης του οργασμού, προβλήματα με την εκσπερμάτιση και υπογονιμότητα. Είναι εντελώς αδύνατο να θεραπευθεί η χρόνια προστατίτιδα, αλλά με τη σωστή προσέγγιση μπορεί να επιτευχθεί σταθερή ύφεση.

Πλεονεκτήματα της επίσκεψης σε μια επαγγελματική κλινική

• Επιτυχής θεραπεία διαφόρων μορφών προστατίτιδας
• Έμπειροι ουρολόγοι-ανδρολόγοι υψηλών προσόντων
• Πολυεπιστημονικό, που σας επιτρέπει να εμπλέκετε ειδικούς σε συναφείς τομείς στη θεραπεία
• Σύγχρονος εξοπλισμός διάγνωσης και θεραπείας υψηλής ακρίβειας
• Ιδιαίτερο κλινικό διαγνωστικό εργαστήριο ευρωπαϊκής κλάσης
• Άνετα και υψηλής τεχνολογίας νοσοκομεία
• Πακέτο ουρολογικών διαγνωστικών υπηρεσιών σε ελκυστική τιμή

Πρόληψη της προστατίτιδας

• Επιλέξτε προστατευμένο σεξ για να αποφύγετε τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις (ΣΜΝ)
• Υποστήριξη του ανοσοποιητικού συστήματος (βιταμίνες, υγιεινή διατροφή, πρόληψη δυσβίωσης, λογική αντιβιοτική θεραπεία κ.λπ.)
• Αποφύγετε την υποθερμία
• Ακολουθήστε έναν ενεργό τρόπο ζωής
• Κάνετε σεξ τακτικά, εάν είναι δυνατόν, με έναν σύντροφο (για να αποφύγετε τη στασιμότητα του προστάτη και τα ΣΜΝ)
• Αποφύγετε τη διακοπτόμενη σεξουαλική επαφή (αυτό θα ανακουφίσει τη στασιμότητα του σπέρματος)
• Επισκεφθείτε τον ουρολόγο σας μία φορά το χρόνο για προληπτικούς σκοπούς και δύο φορές το χρόνο εάν είστε άνω των 50 ετών ή έχετε ιστορικό προστάτη.

Συχνές Ερωτήσεις

Πόσο κατατοπιστικό είναι το τεστ PSA στη διάγνωση της προστατίτιδας;

Το ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA) είναι δείκτης για τον καρκίνο του προστάτη. Είναι γνωστό ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο καρκίνος του προστάτη έχει κλινική εικόνα παρόμοια με τις εκδηλώσεις της προστατίτιδας. Ως εκ τούτου, το τεστ PSA χρησιμοποιείται για τη διαφοροποίηση μεταξύ αυτών των δύο ασθενειών. Ωστόσο, δεν πρέπει να στοιχηματίζετε στο PSA. Αυτό το αντιγόνο αυξάνεται επίσης στο αδένωμα του προστάτη, μια καλοήθη ανάπτυξη του ιστού του αδένα. Με την προστατίτιδα, τα επίπεδα του PSA μπορούν επίσης να αυξηθούν κατά τη διάρκεια περιόδων ενεργού φλεγμονής. Κατά τη φάση της ύφεσης μειώνεται. Επομένως, το PSA δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οριστική απόδειξη καρκίνου του προστάτη ή προστατίτιδας.

Γιατί είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί η προστατίτιδα;

Τα τριχοειδή αγγεία του προστάτη έχουν ειδική δομή που δημιουργεί έναν αιματοπροστατικό φραγμό. Αυτό καθιστά δύσκολο για ορισμένους τύπους αντιβιοτικών να διεισδύσουν στον ιστό του αδένα. Επιπλέον, οι μικροοργανισμοί τείνουν να σχηματίζουν βιομεμβράνες, που τους προστατεύουν αξιόπιστα από τη δράση αντιβακτηριακών παραγόντων. Ως εκ τούτου, τα σύγχρονα πρωτόκολλα για τη θεραπεία της προστατίτιδας περιλαμβάνουν απαραίτητα πρωτεολυτικά ένζυμα που μπορούν να καταστρέψουν τα βιοφίλμ. Τα βακτήρια γίνονται ευάλωτα και τα αντιβιοτικά λειτουργούν πιο αποτελεσματικά. Η χρόνια προστατίτιδα είναι η πιο επίμονα θεραπευόμενη, βασικό χαρακτηριστικό της οποίας είναι η μεγάλη ποικιλία μικροχλωρίδας στην καλλιέργεια. Στο 50% περίπου των περιπτώσεων σπέρνεται ο Enterococcus faecalis, ανθεκτικός σε όλες τις αμινογλυκοσίδες και τις κεφαλοσπορίνες. Αυτό περιορίζει τον κατάλογο των αποτελεσματικών αντιμικροβιακών παραγόντων, γεγονός που περιπλέκει επίσης τη θεραπεία.